Autorem mazura jest Ludwik Ksawery Łubiński(1839-1892), twórca wierszowanych utworów patriotycznych, uczestnik Powstania Styczniowego. Twórcą melodii jest Fabian Tymolski (1828-1885).

Idziemy bezkresnymi polami
O wschodzie słońca
Idziemy z na bój z bolszewikami
za wolność ojczyzny swojej

Naprzód, równymi szeregami
W walkę za Ojczyznę za nardów.
Tylko wiara może góry przenosić
Jedyny bastion odwagi

Idziemy pośród zgliszcz pożarów
W latach wojny i niebezpieczeństwa
Przybądź do naszego do naszego pułku, towarzyszu
Jeśli kochasz swoją ojczyznę, tak jak my.

Naprzód, równymi szeregami
W walkę za Ojczyznę za nardów.
Tylko wiara może góry przenosić
Jedyny bastion odwagi

Idziemy, nie bojąc się długiego marszu,
Nie straszna nam okrutna wojna.
Wierzymy w zwycięstwo
w nasz ukochany kraj.

Naprzód, równymi szeregami
W walkę za Ojczyznę za nardów.
Tylko wiara może góry przenosić
Jedyny bastion odwagi

Maszerujemy pod trójbarwną flagą
pieśń płynie poprzez rodzime pola.
Naszą pieśń wiatr niesie po polach
aż po moskiewskie kopuły.

Marsz na przód żelaznymi szeregami
W walce za Ojczyznę, za nasz naród!
Tylko wiara może przenosić góry,
Jedynie miasto odwagi!
Tylko wiara może przenosić góry,
Jedynie miasto odwagi!

I mój komentarz staje się zbędny

Violetta:
Wolna i bezbronna drżę,
od rozkoszy do rozkoszy.
Dryfując po powierzchni,
życia, które daje mi przyjemność.
Jak w dniu, w którym się urodziłam,
i w dniu, w którym umrę
szczęście zamieniłam na nowe przysmaki.
Moją duszę rozdziera rozpacz.

Afredo:
Miłość jest biciem serca niosącym się przez wszechświat.
Jest tajemnicą niosącą zmiany,
jest torturą i rozkoszą dla mego serca.

Violetta:
Oh! Oh! Miłość!
Szaleństwo, Euforia.

Wiele na moim blogu pisałem już o operze oraz muzyce klasycznej. Nie chcę się jednak tylko do nich ograniczać. Dzisiaj moi drodzy chciałbym wprowadzić Was do cudownego świata poezji śpiewanej. Zacznijmy może od zdefiniowania – kim jest przyjaciel, a pomoże nam w tym Paweł Orkisz z utworem „O Przyjacielu” (sł. muz. Wł. Wysocki, tłum. P. Orkisz )

Zróbcie drogę w miejskim ścisku!
Ja szybciutko zmierzam do mojego zakładu gdy tylko świt wstaje.
Cóż za przyjemne życie- piękne życie!
Dla fryzjera takiego jak ja!
Brawo Figaro!
Szczęściarzu Figaro!
Gotowy na wszystko, w dzień i w nocy.
Nikt nie ma tyle zabawy co taki fryzjer jak ja!
Nożyczki, golarki, brzytwy i grzebienie – gotowe na każdą okazję!
Listy również posiadam,
to część mojej pracy.
Od pięnych pań do kawalerów.
Do pani … Do pana…
Nikt nie ma tyle zabawy co taki fryzjer jak ja!
Wszyscy mnie chcą,
panie i panowie, dziewczęta i chłopcy.
Tutaj golenie, tam strzyżenie…
Usługa wykonana a liścik doręczony.
Wszyscy tylko krzyczą: Figaro!
Cóż za hałas! Cóż zaz wrzawa!
Cóż za czas, na małą miłość.
Figaro! – słucham
Jest tu, jestem już tam, u góry na dole.
Niczym błyskawica przeszywam miasto.
Ah barwo figaro, dobre wieści.
Ah barwo figaro, dobre wieści.
Ah barwo figaro, dobre wieści.

Hohenfriedberger Marsz – skomponowany przez samego Fryderyka II Wielkiego dla swoich wojsk po bitwie pod Dobromierzem

A skoro już o Germanach mowa jakże mógł pominąć Pruską Chwałę czyli Preussen Gloria

Takich perełek jest o wiele więcej, wystarczy tylko trochę poszukać

Quintus Horatius Flaccus jest jednym z moich ulubionych poetów. Dlatego też w pewnym stopniu mogę się zgodzić z krytykiem literackim żyjącym w I wieku naszej ery Kwintylianem, który stwierdził: „At lyricorum idem Horatius fere solus legi dignus” („Tymczasem spośród liryków tenże Horacy jest niemal jedynym poetą godnym czytania”). Słowa jak na pierwszy wiek naszej ery bardzo prawdziwe, aczkolwiek nie możemy zapominać o Wergiliuszu i Owidiusza, skupmy się jednak na Horacym, a dokładnie na moim ulubionym Jego dziele Pieśni I 11 [Do Leukonoe]. Poematu głębokiego, niosącego przesłanie, które można przekazać słowami samego, wielkiego poety : ,,Tu ne quaesieris (scire nefas)” (,,weseląc się dziś nie dowierzaj przyszłości”); „carpe diem” („chwytaj dzień”).

Pieśń I 11 [Do Leukonoe]
Przekład: Henryk Sienkiewicz

Nie pytaj próżno, bo nikt się nie dowie,
Jaki nam koniec gotują bogowie,
I babilońskich nie pytaj wróżbiarzy.
Lepiej tak przyjąć wszystko, jak się zdarzy.
A czy z rozkazu Jowisza ta zima,
Co teraz wichrem wełny morskie wzdyma,
Będzie ostatnia, czy też nam przysporzy
Lat jeszcze kilka tajny wyrok boży,
Nie troszcz się o to i… klaruj swe wina.
Mknie rok za rokiem, jak jedna godzina.
Więc łap dzień każdy, a nie wierz ni trochę
W złudnej przyszłości obietnice płoche.

Wersja łacińska:

[Carmina I 11] – Horacy

Tu ne quesieris, scire nefas, quem mihi quem tibi
finem di dederint, Leuconoe, nec Babylonios
temptaris numeros, ut melius, quidquid erit pati
seu pluris hiemes seu tribuit Iuppiter ultimam,

Quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare
Tyrrhenum: sapias, vina liques, et spatio brevi
spem longam reseces. Dum loquimur, fugerit invida
aetas: carpe diem quam minimum credula postero.

I kto inny miał by prawo rzec o swojej twórczości: ,,Exegi monumentum aere perennius” (,,Wybudowałem pomnik trwalszy niż ze spiżu”)